پس از رویدادهای سال ۲۰۲۱ و فروپاشی نظام جمهوریت در افغانستان، دروازههای مکتب و دانشگاه بر روی میلیونها دختر افغانستانی بسته شد؛ دخترانی که با رؤیاهای بزرگ برای آینده، ناگهان در حصار محدودیتها، تبعیض و محرومیت از آموزش گرفتار شدند. در حالیکه بسیاری از آنان هنوز در انتظار بازگشایی دروازههای علم و آگاهیاند و روزهایشان با حسرت کتاب و صنف درسی سپری میشود، داستان برخی دیگر به نمادی از پایداری و امید بدل شده است.
در میان این روایتهای الهامبخش، سرگذشت دو خواهر از قریه قولخوشی ولسوالی مالستان ولایت غزنی جایگاه ویژهای دارد. شکیلا محمدی و فوزیه محمدی که پیش از تحولات سیاسی در دانشگاه امریکایی افغانستان در کابل در رشته حقوق مشغول تحصیل بودند، با بسته شدن راه آموزش برای دختران، با یکی از دشوارترین آزمونهای زندگی روبهرو شدند. اما آنان تسلیم ناامیدی نشدند و با ارادهای استوار، تصمیم گرفتند مسیر آموزش خود را هرچند در غربت، ادامه دهند.
این دو خواهر پس از ترک افغانستان، مدتی در عراق و سپس در قطر اقامت کردند و سرانجام توانستند برای ادامه تحصیلات حقوقی خود به ایالات متحده امریکا راه یابند. سالهای مهاجرت، دوری از وطن و آغاز دوباره در سرزمینی ناآشنا آسان نبود، اما پشتکار و باور به ارزش آموزش آنان را در مسیر پیشرفت نگه داشت.
امروز شکیلا در شهر نیویارک به عنوان وکیل مدافع فعالیت میکند و فوزیه نیز در آستانه ادای سوگند وکالت در ایالات متحده قرار دارد؛ دستاوردی که نه تنها موفقیت شخصی آنان، بلکه نمادی از توانایی و ظرفیت دختران افغان به شمار میرود.
با این همه، در پس این موفقیت، واقعیتی تلخ نیز نهفته است: هزاران دختر همسنوسال آنان در افغانستان هنوز از ابتداییترین حق خود، یعنی آموزش، محروماند. دخترانی که شاید اگر فرصت میداشتند، میتوانستند پزشک، معلم، دانشمند یا وکیل شوند و در ساختن آینده کشورشان سهم بگیرند.
شکیلا و فوزیه با یادآوری همین واقعیت میگویند که داستان زندگیشان تنها روایت موفقیت فردی نیست، بلکه پیامی برای دختران افغانستان است؛ پیامی از امید و پایداری. آنان باور دارند که محرومیت از آموزش هرچند دردناک و ناعادلانه است، اما نباید رؤیاها و تواناییهای دختران را خاموش کند.
پیام این دو خواهر روشن است: در تاریکترین روزها نیز چراغ امید میتواند روشن بماند. آموزش حقی است که هیچ قدرتی نمیتواند برای همیشه از انسان بگیرد، و روزی خواهد رسید که دختران افغانستان نیز دوباره با کتاب و قلم به صنفهای درسی بازگردند و آیندهای را که شایسته آناند، بسازند.
دِهمزنگ 
بیان دیدگاه