برگزاری آیین نوروز در منطقه مریلندزِ سیدنی بار دیگر نشان داد که این مناسبت کهن، فراتر از یک جشن تقویمی، به بستری برای بازنمایی هویت‌های فرهنگی و تقویت همبستگی اجتماعی در جامعه چندفرهنگی استرالیا تبدیل شده است. این برنامه با حضور گسترده شهروندان و نمایندگان محلی، به‌عنوان یک رویداد عمومی، توانست توجه طیف متنوعی از ساکنان غرب سیدنی را جلب کند و جایگاه نوروز را به‌عنوان یک میراث فرهنگی زنده برجسته سازد.
از منظر محتوایی، برنامه دارای نقاط قوت قابل‌توجهی بود. فضای شاد و مشارکت چشمگیر خانواده‌ها، همراه با اجرای موسیقی زنده و برپایی غرفه‌های فرهنگی، شرایطی فراهم کرده بود تا خانواده‌ها بتوانند در محیطی باز، در شامگاه نخست سال نو، به شادی بپردازند. حضور جامعه هزاره نیز هرچند محدود، اما از نظر کیفی قابل‌اعتنا بود. دو غرفه ؛ یکی از سوی «گروه فرهنگی صبا» و دیگری از سوی «فعالان خوشنویسی هزاره»، نمونه‌ای از ارائه غنی فرهنگی را به نمایش گذاشته بودند که می‌توان آن را تلاشی مؤثر در جهت معرفی هنر و سنت‌های این جامعه ارزیابی کرد؛ هرچند جای نهادهای مدعی نمایندگی رسمی و دائمی جامعه هزاره همچنان خالی بود!
ارزیابی حرفه‌ای این رویداد نشان می‌دهد که چالش‌های اجرایی قابل‌توجهی نیز وجود داشت. مهم‌ترین ضعف، نبود نظم و مدیریت مؤثر جمعیت بود؛ مسئله‌ای که نه‌تنها بر کیفیت تجربه شرکت‌کنندگان تأثیر گذاشت، بلکه سطح آمادگی برگزارکنندگان را نیز زیر سؤال برده بود. علی‌رغم تذکرات مکرر از سوی تیم انتظامات برای باز نگه‌داشتن مسیرهای عبور و مرور، بی‌توجهی بخشی از حاضران نشان داد که سازوکارهای کنترلی و مدیریت رفتار جمعی، به‌درستی طراحی و اجرا نشده است.
نمونه بارز دیگر از این بی‌نظمی، وضعیت اطراف صحنه اجرا بود؛ جایی که رفتارهایی چون پاشیدن آب به‌سوی استیج، هنرمندان، تجهیزات موسیقی و دیگر شرکت‌کنندگان، موجب اخلال در روند برنامه شد. چنین رفتارهایی نه‌تنها با معیارهای یک رویداد عمومی سازگار نیست، بلکه با روح و فلسفه نوروز که بر نظم، نو شدن و احترام متقابل استوار است در تضاد آشکار قرار دارد. این موارد را می‌توان نشانه‌هایی از ضعف در فرهنگ عمومی و نیز کمبود نظارت مؤثر دانست.
در کنار این مسائل، یک نکته راهبردی دیگر نیز قابل طرح است. نقش کم‌رنگ جامعه هزاره در رویدادی که عملاً در یکی از کانون‌های اصلی حضور این جامعه در سیدنی برگزار می‌شود. با توجه به ظرفیت‌های فرهنگی، انسانی و اجتماعی موجود، انتظار می‌رود کنشگران، نهادهای فرهنگی و فعالان مدنی هزاره، مشارکت فعال‌تر و سازمان‌یافته‌تری در چنین برنامه‌هایی داشته باشند. تداوم الگوهای محدود و سنتی مانند تمرکز صرف بر محافل درون‌گروهی یا برگزاری مراسم‌هایی که محور آن عمدتاً به صرف غذا محدود می‌شود نمی‌تواند پاسخگوی نیازهای یک جامعه در بستر چندفرهنگی استرالیا باشد.
شایسته است که کنشگران و نهادهای فرهنگی و اجتماعی، با ایفای نقش فعال‌تر و تعامل سازنده با شوراهای محلی، در ارتقای کیفیت و اثرگذاری چنین برنامه‌هایی سهم بگیرند.
