از زخم تاریخ تا شکوه امروز؛ کبرا علی در بزرگداشت قربانیان روز انزک

در سپیده‌دم ۲۵ اپریل، هنگامی که هزاران تن در سکوتی معنادار گرد هم می‌آیند تا از بک صد و یازدهمین سالروز قربانیان روز انزک گرامیداشت به عمل آورند، صدای زنی جوان در Canberra/کانبرا طنین‌انداز می‌شود«کبراعلی» مهاجری از سرزمینی جنگ‌زده که اکنون در برابر هزاران نفر از صلح، مسئولیت و آینده سخن می‌گوید. او که روزگاری بر اثر جنگ و ناامنی از سرزمینش آواره شده است اکنون در سرزمین دومش امروز به نمادی از ادغام، پیشرفت و مشارکت در جامعه‌ای تبدیل شده که فرصت رشد را فراهم کرده است.

در کنار او، خواهرش سربازی در ارتش با افتخار ایستاده است؛ تصویری از دو خواهر که در ساختار یک کشور امن، مسیر خود را یافته‌اند. این روایت، داستانی است از امکان؛ از اینکه چگونه مهاجرت، آموزش و ثبات می‌توانند سرنوشت انسان را دگرگون سازند.

اما در سوی دیگر این تصویر، آن سوی آبها هزاران کیلومتر دورتر در زادگاهش افغانستان هزاران دختر در‌ پستوی خانه ها ایستاده‌اند نه بر سکوی سخنرانی، بلکه در سایه‌ای از ابهام و بی سرنوشتی، در کشوری که سال‌هاست درگیر جنگ و محدودیت‌های اجتماعی است، بسیاری از دختران از ابتدایی‌ترین حقوق خود، چون آموزش و حضور اجتماعی، محروم مانده‌اند. اگر کبرا علی توانسته است در جامعه‌ای باز، به جایگاهی برسد که پیام‌آور صلح باشد، همتایانش در افغانستان اغلب حتی از حق رؤیاپردازی نیز بازمانده‌اند.

این مقایسه، بیش از آن‌که صرفاً دو سرنوشت متفاوت را نشان دهد، بازتابی از شکاف عمیق میان فرصت و محرومیت است. کبرا علی، با ایستادن در مراسم بزرگداشت از «قربانیان انزک»و سخن گفتن از پیامدهای جنگ، نه‌تنها گذشته را یادآوری می‌کند، بلکه ناخواسته آینه‌ای در برابر حال می‌گذارد حالی که در آن، هنوز دخترانی هستند که جنگ، آینده‌شان را پیش از آغاز، خاموش کرده است.

در نهایت، داستان او تنها یک موفقیت فردی نیست؛ بلکه یادآور این حقیقت است که صلح، آموزش و فرصت، چگونه می‌توانند مسیر زندگی را دگرگون کنند و در سایه جنگ و افراطیت چگونه زندگی‌ها در بلاتکلیفی و سکوت فرو می‌روند.